Selecteer een pagina

Drie jaar oud was Lester, bijna vier. Ik haalde hem aan het eind van de dag op uit de speeltuin waar hij met het kinderdagverblijf was en hij klaagde over pijn in zijn benen. Wel liep hij dapper mee naar huis en ik dacht dat hij misschien spierpijn had. Maar het geklaag over pijn in zijn benen begon vaker terug te komen. Het ene moment rende hij vrolijk rond, het andere klaagde hij.

In de maand voor hij naar de basisschool zou gaan, waren we op vakantie op Curaçao, in de vakantievilla die wij het jaar daarvoor verkocht hadden. Die vakantie kwam in het teken te staan van allerlei vreemde klachten. Pijn in Lesters benen, aanvallen van hoge koorts, zweten in bed terwijl de airco aan stond, weinig eetlust, maar elke keer wanneer we dachten ‘morgenochtend gaan we naar de dokter’ stond hij weer vrolijk op en leek nergens last van te hebben.

Een paar dagen na onze thuiskomst begonnen de klachten weer en zijn we toch naar de huisarts gegaan. Die was er niet helemaal gerust op en maakte voor na het weekend een afspraak in het OLVG West. Het weekend waarin we Lesters vierde verjaardag vierden. Ook had Lester al maanden uitgekeken naar zijn eerste schooldag, want op het kinderdagverblijf begon hij zich wel wat te vervelen. Maar het plezier van zijn feestje en zijn eerste schooldag werd verpest door de pijn in zijn benen en buik. En nu moest hij na zijn eerste wenuurtje ook nog naar het ziekenhuis.

Dat eerste uurtje wennen op school bracht hij grotendeels op mijn schoot door. ’s Middags reden we naar het ziekenhuis voor bloedafname, foto’s en een heupecho. De volgende ochtend gingen Lester en ik weer een uurtje samen naar school, maar onze altijd zo vrolijke zoon was nu vooral verlegen en onzeker. Na school werd ik gebeld door het OLVG dat we diezelfde middag terug moesten komen vanwege hoge ontstekingswaarden die in zijn bloed waren gezien. Die middag in het ziekenhuis, na het bloedonderzoek en een buikecho, kregen we de vernietigende diagnose, Lester had kanker.

Lesters derde schooldag brachten we met ons drieën door in het Prinses Máxima Centrum, waar Lester tijdens het vele wachten in een bloedhete gang afwisselend bij pappa of bij mij op de schouder hing. Na verschillende onderzoeken werd de situatie aan het eind van de dag nog erger toen de oncoloog ons vertelde dat het om een zeer agressieve tumor ging, een neuroblastoom, waarschijnlijk met uitzaaiïngen.

Uitgeput reden we naar huis, gewapend met twee zwaardere pijstillers, want de oncoloog had gezegd dat Lester geen pijn hoefde te hebben. We zouden nu eerst vier dagen rust hebben om na het weekend weer een paar dagen heen en weer naar Utrecht te rijden voor verdere onderzoeken. Maar die rust kwam niet. We maakten ons grote zorgen en stonden voortdurend onder spanning. Zouden er uitzaaiïngen zijn? In welke risicogroep zou Lester terecht komen? Wat zijn zijn overlevingskansen? Die vragen speelden telkens door ons hoofd. En ik belde dagelijks met het PMC, want we kregen Lesters pijn niet onder controle.

Na vier dagen van onderzoeken en een operatie, allemaal onder narcose, werd Lester voor het eerst opgenomen in het PMC. Zijn eerste chemokuur zou die vrijdag starten, tien dagen na de diagnose ‘kanker’ in het OLVG West. De oncoloog had haast gemaakt, omdat we Lesters pijn zelfs met drie verschillende pijnstillers niet onder controle kregen. Wat volgde was een intensieve periode die twee jaar en twee maanden zou duren.

Een periode van ellendige behandelingen, van saamhorigheid met familie en vrienden, van plezier met cliniclowns en vele vrijwilligers, van ondergedompeld worden in het warme bad van het Máxima, van heel veel zorgen, verdriet, hoop, pijn en stress. Een periode die vandaag precies drie jaar geleden het allerbitterste einde kende. Het einde van onze kleine prins op deze wereld, de grote broer in ons gezin. Het einde dat we vandaag gedenken, samen met familie en vrienden, met de zon, met Lesters muziek en met patatjes.

7 Reacties

  1. Een heel bitter eind aan iets wat zo mooi begon. Wij denken aan jullie en aan Lester. Ook wij vergeten zijn vrolijke lieve lach nooit! 🧡

    Antwoord
  2. Zo’n pijn is nooit te verzachten. Alleen Hopi forza elk jaar wens ik jullie als ouders van Lester toe. Ik hoop dat waar hij nu is hij vrolijk rond dartelt. Forza.

    Antwoord
  3. Heel veel sterkte voor de hele familie. Ik vind heel sterk van je Mirjam dat je dit verhaal met ons hebt gedeeld. Een virtuele knuffel voor jou, Jarrod en Nelson. ❤️

    Antwoord
  4. ❤️heel veel liefde voor jullie💋

    Antwoord
  5. Er zijn geen woorden dan dapper en grote moed. En wat missen we lieve Lester. We zullen hem blijven herdenken in de grote en kleine dingen. Brasa I forsa pa bosnan ❤️

    Antwoord
  6. Ik kan het zo goed meevoelen , hoe het was, hoe het nu is lieve Mirjam en Jarrod.

    Was een fijn samenzijn gisteren, met de pijn die er ook was en is.

    Knuffel!

    Antwoord
  7. Blijft een vreselijk verhaal. Sterkte met het verlies. Hopelijk halen jullie kracht uit hetgeen jullie nog hebben en blijkt deze kracht sterker dan het verdriet. Familie, vrienden, de zon en patatjes. Live life to the max.

    Antwoord

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

De foto

"Mag ik een foto van je maken?" vroeg ik. "Ja hoor mamma," en Lester nam een pose aan. Het resultaat was deze foto, een foto die ik bijna drie jaar geleden maakte. Een paar dagen geleden bood mijn iphone mij deze foto aan tussen mijn 'featured photos', een wisselende...

Steeds meer

Er zijn... Steeds meer dansjesdie jij nooit hebt gedanst.Steeds meer nummersdie jij nooit hebt gehoord.Steeds meer filmsdie jij nooit hebt gekeken. Steeds meer puzzelsdie jij nooit hebt gemaakt.Steeds meer boekjesdie jij nooit hebt gelezen.Steeds meer speelfigurendie...

Choose your battles!

11 mei 2017 - Vandaag slaapt niemand thuis. Lesters broertje krijgt een slaaponderzoek, waarvoor hij met pappa een nachtje in de VU moet blijven. Dat staat al een tijdje gepland en moet wat ons betreft gewoon doorgaan, zodat zijn behandeling geen vertraging oploopt....

Gijsje Eigenwijsje

Ken je Gijs, liefje? Hij kreeg gemene kankercellen in zijn hoofd toen hij acht jaar was. Dat was een paar jaar voor jij geboren werd. De dokters hebben toen meteen al aan zijn pappa en mamma moeten vertellen dat ze Gijs niet beter konden maken. En dus gingen zij met...

Gouden hart

Laatst zette ik voor je broertje de video aan die Stichting Living Memories van ons heeft gemaakt. Zij maakten die video in februari 2019, toen jij je meestal best goed voelde, maar wij al wisten dat je niet meer beter zou worden. Op de dag van de opnames was je op en...

Dat zijn mijn kinderen, mamma.

Dag mijn liefje, Je hebt het vast zelf wel al gezien, dat je broertje afgelopen week is begonnen op jouw school. Het is alleen nog om te wennen, dus ik heb hem elke dag na een uurtje ongeveer weer opgehaald. Maar toch, ons kleine schatje loopt nu rond in jouw school,...

Lestertaal

Honderduizendhard naar de M van mamma, langs verdrietige bomen,doe 's normaal,vurrukkulluk! Een pardonnetje van paarse thee, platte pasta als diner, en altijd de mammadrinkens, wat een geluk! De weg van het Máxima naar huis ging meestal via de Utrechtse noordring....

Dit is een veilige plek

Het is er werkelijk prachtig. Mooi groen, hoge bomen, een oude kapel, veel karakter. Een jaar geleden vandaag maakten pappa en mamma er een wandeling. Ik kende de plek nog van een wandeling die ik er een jaar of veertien eerder had gemaakt. Met jou zijn we er vaak...

Ode aan de stagiaires

Het hoogtepunt van de week Daar kan geen twijfel over bestaan Het moment waar Lester zo naar uitkeek Hij kon niet wachten tot de bel zou gaan Beter dan we ooit hadden verwacht Dit Markant-stage-initiatief Zoals het klikte met hen beide Marit heel stoer, Nina zo zacht...

Isolatie

Dag lieve kleine prins, De wereld staat op zijn kop. Niet alleen onze wereld, dé wereld, die van iedereen. Waar wij eerder met ons gezinnetje in de ban waren van jouw gemene kankercellen, is nu de hele wereld in de ban van het coronavirus. Best veel mensen worden er...